خیرخواهی، گامی بسوی آزادی

به سختى مى توان دنياى بيمارگونه، خودخواهانه، خودمحورانه و در خود بسته معتاد را نوعى راه و رسم زندگى به حساب آورد، در نهايت فقط راهى است براى مدتى كوتاه زنده ماندن؛ كه حتى اين حيات محدود هم به نا اميدى، تباهى و مرگ مى انجامد. هر شيوه زندگى كه در پى احساس رضايت معنوى باشد، انگار درست همان چيز هايى را مى خواهد كه اعتياد كم و كسر دارد.

خیرخواهی، گامی بسوی آزادی

اعتياد نوعى راه و رسم زندگى نيست

به سختى مى توان دنياى بيمارگونه، خودخواهانه، خودمحورانه و در خود بسته معتاد را نوعى راه و رسم زندگى به حساب آورد، در نهايت فقط راهى است براى مدتى كوتاه زنده ماندن؛ كه حتى اين حيات محدود هم به نا اميدى، تباهى و مرگ مى انجامد. هر شيوه زندگى كه در پى احساس رضايت معنوى باشد، انگار درست همان چيز هايى را مى خواهد كه اعتياد كم و كسر دارد.

 آزادى، خير خواهى، فعاليت خلاق  و رشد شخصى.

 با آزادى، زندگى جريانى است با معنا، در حال تحول، و رو به رشد كه با انتظارى معقول، به استقبال تحقق بيش تر و پر بارتر آرزوهاي مان و احساس رضايت عميق تر از شخص خودمان مى رود. اين ها البته بعضى از مظاهر پيشرفت معنوى هستند كه از به كار بستن روزانه دوازده قدم انجمن معتادان گمنام حاصل می شود.

خير خواهى فعاليتى است كه علاوه بر خودمان، شامل ديگران هم مى شود، يعنى راه و رسمى كه در آن، ديگران در زندگى شان همان قدر مهم به حساب مى آيند كه ما در زندگى مان اهميت داريم. گفتنش آسان نيست كه آيا خيرخواهى كليد همدلى است يا بر عكس. اگر همدلى را به اين صورت قبول كنيم كه قابليتى است براى ديدن آگاهانه خود در ديگران بى آن كه هويت خودمان از دست برود، آن وقت متوجه شباهتى خواهيم شد كه در هردو است. اگر خودمان را پذيرفته ايم، چطور می­ توانيم ديگران را پس بزنيم؟ محبت، از ديدن شباهت ها به وجود مى آيد و مدارا نداشتن، از تفاوت هايى كه آن ها را نمى پذيريم.

در رشد شخصى، وقتی آزادى و خيرخواهى را براى هميارى با ديگران به كار می­ بنديم. در می­ يابيم كه نمی ­توانيم تنها زندگى كنيم، و رشد شخصى رشد اجتماعى هم هست. براى اين كه به تعادل بيشترى برسيم، ارزش هاى فردى، اجتماعى، معنوى و همين طور ارزش هاى مادى را بررسى می­ كنيم. لازمه پختگى، قاعدتاً چنین ارزيابى می­ باشد.

آخر خط اعتیاد فعال، چیزی نیست جز دیوانگی، زندان یا مرگ. با کمک نیروی برتر و قدم های دوازده گانه همه چیز شدنی است. فعالیت خلاق، روال اسرارآمیزی نیست، بلکه یک جور سرکشی است به اعماق وجود برای بازسازی یا نظام بخشیدن به شخصیت پریشان و از هم گسیخته مان. اغلب هم معنی اش این است که صرفا" گوش بدهیم به آن الهام ها و احساس های درونی که گمان می ­کنیم ممکن است خیری به دیگران یا خودمان برساند، و از روی ابتکار خود بر اساس آن ها رفتار کردن. اینجاست که بسیاری از اصول اساسی مربوط به طرز رفتار، خود را نشان می دهند. آن وقت می­توانیم بر اساس اصولی که واقعا" برایمان ارزش دارد تصمیم بگیریم.

وقتی هدف دوازده قدم معتادان گمنام روشن می شود، که متوجه می شویم اتکا به یک نیروی برتر، بدان گونه که او را درک می کنیم، احترام به خود و اعتماد به نفس ایجاد می کند. می فهمیم که از دیگران نه برتریم، نه پست تر. و ارزش واقعی مان این می شود که خودمان باشیم. انگار آزادی، همراه با احساس مسئولیت نسبت به خود و کارهای مان، مهمترین چیز در زندگی مان می شود. ما آزادی را با تمرین هر روزه به دست می آوریم و گسترده ترش می­ کنیم، این است فعالیت خلاق که هرگز تعطیل بردار نیست. بی تردید نقطه آغاز هر شکلی از رشد معنوی، خیرخواهی است و محبت و عشق را در همه اعمال مان جاری می­کند. این سه آرمان یعنی آزادی، فعالیت خلاق و خیرخواهی هنگامی که بدون چشم داشت پاداش شخصی به شکل "خدمت "در انجمن تجلی می یابند، منشاء تغییراتی می شوند که فرجام شان نه در اختیار ماست و نه از آن خبر داریم. بنابراین "خدمت"، نیروی برتر ما نیز هست و برای همه مفهوم خاصی دارد.

جزوه نگاهی دیگر

وبسایت رسمی انجمن معتادان گمنام ایران: https://na-iran.org نرم افزار آدرس جلسات: https://meeting.na-iran.org تالار گفتگوی معتادان گمنام: https://forum.na-iran.org آموزش ثبت نام در تالار گفتگو: https://na-iran.org/?p=354704 دفترچه تلفن خطوط نواحی: https://phone.na-iran.org اپلیکیشن آدرس جلسات: https://na-iran.org/?p=354277